Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

1940-2012: Πάμε σαν άλλοτε ...Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΔΕ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ !


Συγγραφέας: left.gr

Η μνήμη της 28ης Οκτώβρη αποτελεί και μνήμη της μεγάλης νίκης των λαών ενάντια στον φασισμό. Ο φασισμός που γεννήθηκε μέσα από την τεράστια πολιτική και οικονομική κρίση στα τέλη της δεκαετίας του 1920, σε αντίθεση με όσα έλεγαν οι πολιτικοί του εκπρόσωποι, αποδείχτηκε ο καλύτερος συνεργάτης των οικονομικά ισχυρών και βύθισε τους λαούς στην φρίκη του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Σήμερα φασιστικά νεοναζιστικά μορφώματα όπως η Χρυσή Αυγή εκμεταλλεύονται την οικονομική και πολιτική κρίση αλλά και το ξεθώριασμα της μνήμης. Οι πολιτικοί απόγονοι των ταγμάτων ασφαλείας και των συνεργατών με τον κατακτητή διεκδικούν ξανά πολιτικό ρόλο. Όπως και τότε όμως ο πραγματικός τους εχθρός είναι ο λαός
που τρία χρόνια τώρα παλεύει ενάντια στους οικονομικά ισχυρούς, που παλεύει για δημοκρατία. Ακριβώς γι’ αυτό δεν συμμετείχαν σε κανένα από τους μεγάλους αγώνες του λαού όπως οι εργατικές κινητοποιήσεις ή το κίνημα των πλατειών.

Σήμερα η πιο ουσιαστική πράξη μνήμης και τιμής της γενιάς της Εθνικής Αντίστασης είναι να συνεχίσουμε τους αγώνες για δημοκρατία, για κοινωνική δικαιοσύνη. Αυτοί οι αγώνες σήμερα περνάνε μέσα από την ανατροπή των μνημονίων και των πολιτικών δυνάμεων που τα στηρίζουν. Περνάνε μέσα από τον αγώνα για μια άλλη πολιτική που θα έχει στον πυρήνα της λογικής της τις ανάγκες της κοινωνίας, την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια και όχι το κέρδος. Πρέπει να σταματήσουμε άμεσα την καταστροφή που βιώνει η πλειοψηφία της κοινωνίας, να διώξουμε κυβέρνηση, τρόικα και μνημόνια, να σταματήσουμε το σχέδιο κοινωνικού κανιβαλισμού των φασιστών. Να οργανώσουμε την ανατροπή, για μια κυβέρνηση που θα υπηρετεί τον λαό.


Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Στις Σκουριές εμφανίστηκε ένα νέο είδος θηλαστικού

 


 
ΠΡΟΣΟΧΗ ! Αγριο-μπατσό- χοιροι στο δάσος Σκουριών...

του Νίκου Καρανίκα

Την Κυριακή 21/10/12 στο βουνό Κάκαβο της Χαλκιδικής έκανε την εμφάνισή του ένα νέο είδος θηλαστικού που μετά από κάποια χρόνια εκπαίδευσης στα ανθρώπινα κορμιά των διαδηλωτών, με αίμα και χημικά, κατέληξε να κανιβαλίζει.
Ο κανιβαλισμός αυτών των θηλαστικών δεν έχει κανόνες, αξίες, ιδανικά. Δεν συμπεριφέρεται με όρους πολεμικούς, εχθρότητας και αντιπάθειας.
Έχει χαρακτηριστικά τυφλής βίας, ωμής έκφρασης της επιθυμίας για πόνο από βασανισμό με συνοδεία προσβολής της αξιοπρέπειας και αδιαφορία για τον θάνατο- λόγω της απόλαυσης των πράξεων.
Δεν συμπεριφέρθηκαν ούτε ως πολεμιστές σε πόλεμο, που σέβονται την ήττα του εχθρού που υποχώρησε μεταφέροντας τα θύματά του.
 Η διαμαρτυρία των κατοίκων της Χαλκιδικής, μαζί με ανθρώπους της ευρύτερης περιοχής, έλαβε τέλος λόγω της στρατιωτικής υπεροχής των ΜΑΤ και των χημικών που έριχναν, μαζί με σφαίρες πλαστικές και καπνογόνα.
Αρχίσαμε να φεύγουμε υποχωρώντας, μαζεύοντας ανθρώπους κάθε ηλικίας που έπεφταν στο χωματόδρομο αλλά και στις φυλλωσιές μέσα στο δάσος.
Ένα τόσο όμορφο μέρος άρχισε να γίνεται πεδίο βαρβαρισμού από τα θηλαστικά του κράτους. Έριχναν τις σφαίρες λες και είναι ευχές, λόγια και βρισιές και όχι κάτι που οδήγησε κόσμο σε νοσοκομεία, με ράμματα, λάμες και γύψους.
Τα περισσότερα καπνογόνα, που εκτοξεύονταν από όπλα και όχι από φαντασία, ρίχνανε οριζόντια κατευθείαν επάνω μας, στα κορμιά μας και μόνο χάριν της ανθρωπιάς που αψηφούσε τον κίνδυνο και σταμάταγε να τρέχει για να σωθεί σηκώνοντας τραυματίες, κουβαλώντας λιπόθυμα άτομα είτε από τα χημικά είτε από το χτύπημα του καπνογόνου στο κεφάλι.
Τα έβλεπα να γίνονται και δεν προλάβαινα να τα αντιμετωπίσω. Ανάλογα πράγματα ξαναζήσαμε και σε άλλες διαδηλώσεις και η ψυχραιμία μου με συνόδευε, μπορούσα να φανταστώ ότι υπάρχει χειρότερα αλλά όχι κάτι τόσο διαφοροποιημένο, τόσο απάνθρωπο.
 Είχαμε τελειώσει, φεύγαμε με τα πόδια και κατευθυνόμασταν στα παρκαρισμένα οχήματα και μόλις βγήκαμε στο δημόσιο δρόμο αρχίσαμε να βάζουμε τραυματίες στα αυτοκίνητα που ήταν εκεί παρκαρισμένα.
Κοιτάγαμε να δούμε απώλειες, μετράγαμε χαμένους στο δάσος, υποθέταμε συλλήψεις και έμπαιναν όλοι στα αυτοκίνητα και στις καρότσες τους.
Είχε τελειώσει νομίζαμε η μάχη, η διαδήλωση, η κατάσταση με τα ΜΑΤ και φεύγαμε, όλος ο κόσμος, μέχρι που είδαμε τους κανιβάλους να πηδάνε στον δρόμο...αφού μας ακολουθούσαν εφτάμιση χιλιόμετρα, σε απόσταση ενός χιλιομέτρου, σαν ύαινες περιμένοντας να ξαποστάσουμε αμέριμνοι.
 Πρώτη φορά είδα και έζησα τέτοια βια, τέτοια βαρβαρότητα.
Δεν το πίστευα, ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο και μάλιστα από κρατικούς υπαλλήλους. Πέταγαν ασταμάτητα τα χημικά και τα καπνογόνα πάνω μας και όρμησαν στα αυτοκίνητα και τράβαγαν τον κόσμο έξω και τον χτύπαγαν πριν τον συλλάβουν.
Κόσμος πάνω σε καρότσες των αγροτικών αυτοκινήτων βρέθηκαν αντιμέτωποι με κανιβάλους που τους έριχναν καπνογόνα, πριν τους βασανίσουν.
Σπάσανε τα παρμπρίζ και πετάξανε μέσα στα αμάξια χημικά καπνογόνα οδηγώντας τον κόσμο που ήταν μέσα σε ασφυξία και σύγκρουση με άλλα αυτοκίνητα αφού τίποτα δεν βλέπανε και δεν μπορούσαν να κάνουν.
Έτσι είδα και τις συντρόφισσες να πετάγονται και να χάνονται από το οπτικό πεδίο μου και με το ζόρι σκεφτόμουνα τι να κάνω μέσα στην αδυναμία μου να περπατήσω προς το μέρος τους λόγω των χημικών.
Σ' αυτό το αγροτικό ο οδηγός, ένας ηλικιωμένος, πάλευε μέσα στην ασφυξία του να μη πατήσει άνθρωπο , να μην τρακάρει σε αυτοκίνητο, να μη σκοτώσει και σκοτωθεί. Το έβλεπα και δεν μπορούσα να κάνω κάτι, όταν είδα τους κανιβάλους να τρέχουν επάνω του και κατάλαβα ότι θα συλληφθεί αλλά που να φανταστώ ότι θα του απαγγείλουν και κατηγορία ανθρωποκτονίας αρχικά και μετά για σωματική βλάβη.
Ακινητοποίησαν αυτοκίνητο, έβγαλαν ηλικιωμένη γυναίκα, την έσυραν με βία, την διέταξαν ουρλιάζοντας να γονατίσει και της σπάσανε το πόδι πατώντας την με την μπότα του ο κανίβαλος ματατζής.
 Η κατάσταση ήταν διαφορετική από κάθε άλλη που είχα ζήσει, όχι μόνο στην χώρα μας αλλά και σε άλλα κράτη.
Η άμυνά μας στον βρώμικο πόλεμό τους και στην ωμή βία των προηγούμενων διαμαρτυριών μας οδήγησε στην αυτοάμυνα των αντιασφυξιογόνων μασκών, του πετροπόλεμου και των βεγγαλικών σε κοκτέιλ οινοπνεύματος [που πουλιούνται νόμιμα και είναι ακίνδυνα για την ρόμποκοπ εξάρτηση των κανιβάλων ματ] και το αποδείξαμε γιατί όταν βρεθήκαμε σώμα με σώμα και για ώρα μιλώντας τους για το άδικο της εταιρίας που προστατεύουν, λες και είναι ιδιωτική αστυνομία ή ακόμα και όταν τους βρίζαμε που μας μαγνητοσκοπούσαν.
Δεν τους πετάξαμε τίποτα ακόμα και όταν βάλανε μόνοι φωτιά στο δάσος, λίγο πιο δίπλα τους και κυνικά μπροστά στα μάτια μας. Τα χρησιμοποιήσαμε μόνο όταν μας επιτέθηκαν ωμά κατάμουτρα με καπνογόνα, χημικά και πλαστικές πέτρες και πιστεύαμε ότι με βεγγαλικά θα σταματήσουν για λίγα δευτερόλεπτα να μπορέσουμε να φύγουμε και να γλυτώσουμε από την λύσσα τους.
Ξεκίνησαν να μας επιτίθενται γιατί κάποια πέτρα πετάχτηκε σε μια ασπίδα και αυτό, αφού πρώτα έσκασε μισό μέτρο από αυτήν. Τέτοια ήταν η παράβαση που κάναμε και οι ρόμποκοπ κανίβαλοι όρμηξαν σε ηλικιωμένα άτομα, παιδιά, άντρες και γυναίκες.
Ήταν τέτοια η λύσσα τους που βάραγαν εκτός από μας τους ανθρώπους, και τους θάμνους τα δέντρα, τα αυτοκίνητα.
Ο κανιβαλισμός κάποιων μεταλλωρύχων με φόβισε πιο πολύ, αφού εμφανίστηκαν μπροστά από τα ματ, στο τέλος όταν νύχτωσε και είχαν φύγει σχεδόν όλοι οι άνθρωποι. Ψάχνανε στα δρομάκια και στα χωράφια να βρούνε διαδηλωτή που ξέμεινε καθώς προσπαθούσε να γλυτώσει από τα ΜΑΤ και βρωμούσανε ανθρωποφαγία.
 Ο κανιβαλισμός των ματ της ελληνικής αστυνομίας και κατά επέκταση της ίδιας της αστυνομίας ταιριάζει στην πολιτική της κυβέρνησης που είναι υποτελής στα συμφέροντα των εταιριών, των μνημονίων και υπηρετεί το χρήμα.
Τα ΜΜΕ στην ίδια ρότα, πρόδρομοι του σημερινού κανιβαλισμού, έχουν, στην καλύτερη, αποσιωπήσει το συμβάν στα μεταλλεία -ορυχεία της Χαλκιδικής.
Ο βρώμικος ρόλος τους όμως αποδεικνύεται με την παραποίηση της πραγματικότητας. 
Η κυβέρνηση με την γνωστή της κυνικότητα αντιμετώπισε τα θύματα ως εγκληματίες και εχθρούς της ανάπτυξης. 
 Αν δεν σπάσουμε την σιωπή, αν δεν σταματήσουμε τα μεταλλεία, τον Μπόμπολα, τον Πάχτα και την καναδική Eldorado, τότε θα καταντήσουμε ζόμπι γιατί θα μας κυβερνάνε κανίβαλοι.
Αυτό που θα διατηρήσει στην ζωή τον κανιβαλισμό των ματ είναι η εξουσία του κράτους που τους έχει παραχωρηθεί και της ανοχής από πλευράς του φορολογούμενου κόσμου, για να μην πω της ανοχής του πολιτικού κόσμου.
Τα χθεσινά στην πανέμορφη Χαλκιδική δεν πρέπει να τα συνηθίσουμε, δεν πρέπει να τα αφήσουμε να καταστρέψουν το αύριο, όλης της περιοχής. 
Δεν θέλω να ξαναζήσω αυτά που έζησα με τους κανιβάλους της αστυνομίας και γιαυτό θα κρατήσω μόνο τις υπέροχες στιγμές αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων που δίχως να γνωρίζονται και μόνο με τον ευγενή σκοπό να σωθεί το μέλλον μας από την περιβαλλοντική καταστροφή έκανε το θαύμα ώστε να μην θρηνούμε θύματα, ανθρώπινες ζωές.
Φτάνει πια με τον δισταγμό μας και την παθητικότητα. Ας βγούμε μπροστά για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ας οργανώσουμε την αγριότητα της ανθρωπιάς μας.
 Η Χαλκιδική είναι όλων μας, εκτός των κανιβάλων και των εταιριών. Να την υπερασπιστούμε τώρα, για να μην πούμε, όπως λέει ένας φίλος μου από τον Γιδά: 'σαν την Χαλκιδική δεν ΕΙΧΕ!'

Πηγή: alterthess.gr

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Δελτίο Τύπου Διανομαρχιακής Επιτροπής για τα επεισόδια στη Χαλκιδική



Κομοτηνή, 23.10.2012

 
Η Διανομαρχιακή Επιτροπή Ροδόπης – Έβρου κατά της εξόρυξης και μεταλλουργίας χρυσού, υλοποιώντας την απόφαση της Παρασκευής 18.10 στη συνάντηση που έγινε στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Κομοτηνής, μίσθωσε ένα λεωφορείο και συμμετείχε στη μεγάλη συγκέντρωση ενάντια στη δημιουργία μεταλλείων χρυσού στη Χαλκιδική την Κυριακή 21 Οκτωβρίου.
Το λεωφορείο γέμισε με πολίτες της Ροδόπης και της Ξάνθης (50 άτομα).

ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ! ΝΑ ΞΕΚΟΥΜΠΙΣΤΟΥΝ ΑΠΟ ΘΡΑΚΗ ΚΑΙ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗ. ΑΠΟ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΧΩΡΑ!



Σκουριές: το νέο - φασιστικό Κράτος του Τρόμου...

 

 

Με το σοκ από την κόλαση που ζήσαμε χθες στις Σκουριές ακόμα υπερβολικά έντονο, βρίσκομαι μπροστά στον υπολογιστή προσπαθώντας να γράψω ένα “κανονικό” άρθρο. Αδύνατον. Δεν μπορώ να βρω τις εκφράσεις, δεν ξέρω αρκετά σχήματα υπερβολής, άλλωστε όσους υπερθετικούς βαθμούς κι αν χρησιμοποιήσω η πραγματικότητα αυτών που συνέβησαν χθες πάλι θα με ξεπερνάει. Οπότε θα τα γράψω απλά, όπως τα έζησα, και ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.
Η χθεσινή πορεία στις Σκουριές ήταν ίσως η μεγαλύτερη που έχει γίνει για τα μεταλλεία και σίγουρα μια από της μεγαλύτερες στην ιστορία της Χαλκιδικής. Πολύ πάνω από δυο χιλιάδες άτομα από όλες τις μεριές της Χαλκιδικής και αρκετοί συμπαραστάτες του αγώνα μας από Θεσ/νίκη, Κιλκίς και Θράκη ήρθαν στην Ιερισσό από όπου ξεκίνησε η αυτοκινητοπομπή για τις Σκουριές. Για πρώτη φορά υπήρχε τόσος κόσμος, κυρίως νέοι άνθρωποι, από χωριά εκτός της Ιερισσού, που είναι ο μεγαλύτερος πυρήνας του αγώνα. Μ. Παναγία, Αμμμουλιανή, Ουρανούπολη, Νέα Ρόδα, Μεταγγίτσι, Γομάτι, Ορμύλια, Ν.Μουδανιά, Πολύγυρο, Πλανά, ακομα και άτομα από τα “μεταλλευτικά” χωριά Στρατονίκη, Στάγειρα, Παλαιοχώρι, που αψήφησαν την τρομοκρατία της εταιρείας και ήρθαν να διαδηλώσουν για το βουνό.
Αφήσαμε τα αυτοκίνητα πριν από το “Χοντρό Δέντρο”, τη διασταύρωση δηλαδή από όπου ξεκινάει ο δασικός δρόμος για τις Σκουριές, και από εκεί ξεκινήσαμε την πορεία μας. Μπροστά μας, σε απόσταση περίπου 300 μέτρα βρισκόταν αστυνομικές δυνάμεις και κλούβες, μπροστά από μια μικρή πορεία μεταλλωρύχων που είχε ξεκινήσει  από το Παλαιοχώρι. Δεν ήταν πάνω από 200-250 άτομα. Προχωρούσαν αργά προς το μέρος μας και η αστυνομία δεν τους σταματούσε, απλά τους συνόδευε. Τι ήθελαν άραγε; να χτυπηθούμε; Να έχουμε κανονικό εμφύλιο στην περιοχή; Μετά από λίγο αποχώρησαν, βλέποντας προφανώς το μέγεθος της δικής μας πορείας.
Ο δρόμος στο Χοντρό Δέντρο δεν ήταν κλειστός από ΜΑΤ, όπως άλλες φορές, μάθαμε όμως ότι υπήρχαν τέσσερις διμοιρίες επάνω, στις Σκουριές. Συνεχίσαμε με τα πόδια, άντρες και γυναίκες όλων των ηλικιών, μια μακριά, ειρηνική πορεία 7 χιλιομέτρων μέχρι τις Σκουριές, μέσα στο υπέροχο βουνό μας που θέλουν να καταστρέψουν. Μια μικρή ομάδα από εμάς, γύρω στα 200 άτομα, παρέμεινε στο Χοντρό Δέντρο, για να προσπαθήσει να κρατήσει πίσω τα ΜΑΤ αν επιχειρούσαν επίθεση από το Παλαιοχώρι. Τώρα πια, έχοντας δει την απίστευτη αγριότητα των Ματατζήδων, κάτι τέτοιο ακούγεται μάλλον αφελές.
Όταν φτάσαμε στις Σκουριές αντικρύσαμε ένα τείχος από αστυνομικούς να φράζει το δημόσιο δασικό δρόμο, λίγο μπροστά από τα γραφεία της εταιρείας. Από πίσω οι “πράσινοι” Ματατζήδες και ακόμα πιο πίσω στελέχη της εταιρείας και ασφαλίτες. Για να μην προκαλέσουμε επίθεση μπήκαμε μπροστά οι γυναίκες και τους ζητήσαμε να μας αφήσουν να περάσουμε. Απόλυτη άρνηση. Είμασταν εκεί μπροστά στις ασπίδες φωνάζοντας συνθήματα και προσπαθώντας να μιλήσουμε στους ανέκφραστους αστυνομικούς. Είμαστε οι γυναίκες, οι μανάδες, οι αδελφές και οι κόρες σας και είμαστε εδώ για να προστατεύσουμε τον τόπο μας. Αγωνιζόμαστε για παιδιά μας και για το αύριο. Γιατί μας χτυπάτε; Εσείς τι θα πείτε στα δικά σας παιδιά;
Στα δεξιά μας, σε απόσταση μικρότερη από είκοσι μέτρα από εμάς και από το μπλόκο, άναψε μια φωτιά μέσα στο δάσος. Ένα πυροσβεστικό που ήταν πίσω από την αστυνομία πήγε να τη σβήσει και πολλές από τις γυναίκες έτρεξαν να βοηθήσουν κι αυτές. Αυτό που είδαν ήταν ότι τα ξύλα ήταν στοιβαγμένα σε σωρό, έτοιμα από πριν για να τους βάλει κάποιο χέρι φωτιά. Βγάζει  μάτι η προβοκάτσια. Η γυναίκα που το λέει αυτό στο βίντεο είναι τώρα στο νοσοκομείο του Πολυγύρου, γιατί τα ΜΑΤ της σακάτεψαν το πόδι.
Κάποια στιγμή, όταν κόντευε να πέσει το βράδυ, η διοίκηση της αστυνομίας αποφάσισε ότι ήταν ώρα να τελειώνει μαζί μας και άρχισε η επίθεση. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε απολύτως καμμία πρόκληση από τη δική μας πλευρά, ούτε μία πέτρα. Εκτοξεύοντας τεράστιες ποσότητες δακρυγόνων και ουρλιάζοντας “καριόλες” και “πουστράκια”, άρχισαν να κυνηγάνε τους διαδηλωτές χτυπώντας άγρια όσους έμεναν πίσω. Δεν μπορούσα να τρέξω και μπήκα μέσα στο δάσος. Μπήκαν όμως και αυτοί μέσα στο δάσος και βρέθηκα να είμαι μπρούμυτα πάνω στα φύλλα, μέσα σε ένα σύννεφο από δακρυγόνα,  με αφηνιασμένους Ματατζήδες να τρέχουν κι από δεξιά κι απο αριστερά μου. Με είδαν, δε με είδαν, δεν ξέρω, πάντως γλύτωσα. Τους άφησα να περάσουν, πήγα λίγο παρακάτω κι ανέβηκα σ’ένα αγροτικό αυτοκίνητο που μαζευε κόσμο και κατέβαινε προς τα κάτω. Στο ίδιο αυτοκίνητο ανέβηκε και σωριάστηκε στην καρότσα σφαδάζοντας από τον πόνο ένα νέο παιδί, άσχημα χτυπημένο στα πλευρά.
Το άγριο κυνηγητό συνεχίστηκε για τουλάχιστον δυο χιλιόμετρα. Αυτοκίνητα δικά μας ανεβοκατέβαιναν στο βουνό για να κατεβάσουν όλους τους διαδηλωτές. Όταν έφτασα κάτω, στο Χοντρό Δέντρο, είδα ότι είχανε ρίξει κάθετα στο δρόμο ένα μεγάλο πεύκο και του είχανε βάλει φωτιά για να εμποδίσουν την επίθεση από την άλλη δύναμη των ΜΑΤ που περίμενε από τη μεριά του Παλαιοχωρίου. Αν λυπήθηκα για το ένα δέντρο; Όχι φυσικά. Λυπάμαι, κλαίω, για τα δεκάδες χιλιάδες δέντρα που κόβει επάνω στο βουνό η καλή εταιρεία που προστατεύουν τα ΜΑΤ. Σήμερα το πρωί διάβασα στο μπλογκ των υποστηρικτών της εταιρείας τον εξής υποκριτικό τίτλο:  ΣΟΚ! “ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ” ΑΚΤΙΒΙΣΤΕΣ ΕΚΟΨΑΝ ΚΑΙ ΕΚΑΨΑΝ ΔΕΝΤΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ . Δεν τους είδα να “σοκάρονται” από τη σφαγή των δέντρων που γίνεται τώρα στις Σκουριές, ούτε από τα τέσσερα μεγάλα δέντρα που έκοψε η εταιρεία για να εμποδίσει την πρόσβαση των διαδηλωτών στις Σκουριές, στην πορεία μας στο βουνό τον περασμένο μήνα.
Βρισκόμασταν συγκεντρωμένοι στο Χοντρό Δέντρο και περιμέναμε να βεβαιωθούμε ότι είχαν επιστρέψει σώοι από το βουνό όλοι οι δικοί μας, όταν είδαμε ΜΑΤ να κατεβαίνουν τρέχοντας από το δασικό δρόμο, τον ίδιο από τον οποίο είχαμε κατεβεί κι εμείς. Η πρώτη αντίδραση ήταν έκπληξη: πώς πρόλαβαν και κατέβηκαν από το βουνό αφού ήταν από πίσω μας και για να φτάσουν στο Χοντρό Δέντρο θα έπρεπε να έρθουν με τις κλούβες; Αργότερα μάθαμε ότι αυτά ήταν “φρέσκα”, ξεκούραστα ΜΑΤ, που είχαν περάσει μέσα από τη Μεγάλη Παναγία και έφτασαν πάνω από το Χοντρό Δέντρο από άλλο δασικό δρόμο.
Αυτή είναι και η τελευταία εικόνα που έχει καταγράψει η κάμερα μου. Τα ΜΑΤ να κατηφορίζουν τρέχοντας. Αυτό που ακολούθησε δεν περιγράφεται. Σα λυσσασμένα σκυλιά χύμηξαν πάνω στον κόσμο που προσπαθούσε να μπει στα αυτοκίνητα και να φύγει, πετώντας δακρυγόνα και χτυπώντας αδιακρίτως. Ποδοπατούσαν ανθρώπους, τραβούσαν γυναίκες από τα μαλλιά, χτυπούσαν με τα γκλομπς πάνω σε χέρια, πόδια, πλάτες. Τα αυτοκίνητα κινούνταν πολύ αργά γιατί ήταν πάρα πολλά και υπήρχαν και πάρα πολλοί πεζοί. Μέσα στον πανικό πολλοί τρακάρανε μεταξύ τους. Οι μαινόμενοι Ματατζήδες τρέχανε ανάμεσα στα αυτοκίνητα, τα χτυπούσαν με τα γκλομπς, σπάγανε τζάμια, ανοίγανε τις πόρτες και τραβούσαν τους ανθρώπους έξω, τους πετούσαν κάτω, τους κλωτσούσαν. Ματατζής άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου μου και μου φώναξε “Μασκούλα ε; Καριόλα!”, επειδή είχα στο μέτωπο μια χάρτινη μάσκα χειρουργείου κι άπλωσε το χέρι του να με τραβήξει έξω.  Τράβηξα την πόρτα, έβαλα την ασφάλεια και περίμενα να αρχίσει να χτυπάει το αμάξι, αλλά αυτός είχε ήδη φύγει και χτυπούσε άλλο αμάξι.
Είδα με τα μάτια μου μπάτσο να σπάει τζάμι και να πετάει δακρυγόνο ΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ. Όλο το εσωτερικο ήτανε μαύρο από τους καπνούς, καπνοί έβγαιναν από τα κλειστά παράθυρα και οι μπάτσοι τράβηξαν έξω τον οδηγό και τον σάπισαν στο ξύλο. Όπως έμαθα, το ίδιο έκαναν και σε άλλα αυτοκίνητα. Ένας οδηγός που του πετάξαν δακρυγόνο μέσα στο αυτοκίνητο, έχασε τον έλεγχο και χτύπησε Ματατζή. Ο άνθρωπος αυτός είναι σήμερα κατηγορούμενος στο αυτόφωρο για “βαριά σωματική βλάβη” του Ματατζή!
Η εντολή προφανώς ήταν “ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ!” και το μήνυμα προφανές: “ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΟΥΝ ΝΑ ΞΑΝΑΠΑΤΗΣΟΥΝ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ”. Ο στόχος δεν ήταν απλά να διαλύσουν τη διαδήλωση, αυτό το έχουν ξανακάνει, δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες είναι υπεραρκετά απέναντι σε ανθρώπους που δεν είναι εξοπλισμένοι να τα αντιμετωπίσουν. Η επίθεση των ΜΑΤ στους διαδηλωτές που έφευγαν ήταν οργανωμένο δολοφονικό σχέδιο, δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το περιγράψω, αν αυτά τα αφιονισμένα κτήνη είχαν όπλα είναι σίγουρο ότι θα τα είχαν χρησιμοποιήσει.
Έγιναν 15 συλλήψεις, τυχαίες συλλήψεις, δηλαδή όποιον κατάφερναν να πιάσουν. Το βράδυ στον Πολύγυρο, ο Διοικητής της Αστυνομίας, Ταξίαρχος κ. Παπουτσής, πήγε στο Νοσοκομείο Πολυγύρου όπου βρίσκονταν πολλοί από τους χτυπημένους διαδηλωτές και ζητούσε ονόματα. Οι γιατροί, προς τιμήν τους, επικαλέστηκαν το ιατρικό απόρρητο και δεν έδωσαν ονόματα. Χούντα.
Η λέξη “Χούντα” δεν έρχεται τυχαία στο μυαλό. Σήμερα δικάζονται στον Πολύγυρο οι 15 συλληφθέντες με την αυτόφωρη διαδικασία και με την κατηγορία της “στάσης”, δηλαδή της βίας κατά του Κράτους. Άρθρο 170 του Ποινικού Κώδικα. Η κατηγορία αυτή έχει να απαγγελθεί από την εποχή της Χούντας.
Στάση; Στάση εναντίον του Κράτους; Είναι η ιδιωτική εταιρεία το “Κράτος”; Είναι ο Μπόμπολας το “Κράτος”;
Τότε ένοχοι αυτού του εγκλήματος είμαστε όλοι. Οι 2500 άνθρωποι που ήμασταν χθες στις Σκουριές και η πλειοψηφία των κατοίκων της περιοχής μας που, αντίθετα από ότι λέει η προπαγάνδα, είναι ενάντια στα σχέδια της εταιρείας. Όλοι οι άνθρωποι που γνωρίζουν για το έγκλημα που πάει  να γίνει, συμπαραστέκονται στον αγώνα μας και αν βρίσκονταν στη Χαλκιδική θα ήταν σίγουρα μαζί μας στο βουνό. ΟΛΟΙ.
Αν αυτό είναι το “Κράτος” μας, τότε ναι, είμαστε όλοι ένοχοι “στάσης”.